Intuïtie - vertrouwen op je innerlijk kompas.

'Volg je hart', 'Volg je buik-gevoel','Vertrouw op je innerlijk weten': het zijn adviezen die ons tegenwoordig om de oren vliegen. En al mogen ze voor sommigen dan zweverig of simplistisch klinken, wie leert vertrouwen op zijn intuïtie ondervindt doorgaans snel hoeveel rijker het leven erdoor wordt. En het goede nieuws: er is helemaal niets moeilijks aan. Het enige wat we moeten doen, is ons leren openstellen voor deze diepere vorm van weten waarover we allemaal beschikken en weer leren vertrouwen op ons eigen, wijze kompas.

Download hier het artikel in pdf-formaat

---

Het moet alweer zo’n vijftien jaar geleden zijn, maar ik herinner het me nog alsof het gisteren was. We zaten met het hele gezin in de auto toen mijn kleine zusje plots vroeg of we even konden stoppen bij de krantenwinkel. Ze wilde met haar zakgeld een krasbiljet kopen. Een toch wel ongewone vraag waar eerst wat lacherig op werd gereageerd. Maar zuslief hield voet bij stuk. Tot mijn vader, die haar vastberadenheid wel charmant vond, besloot om even te stoppen en samen met haar een lotje te gaan kopen. Even later stapten ze met een brede glimlach weer de auto in, 10.000 (toen nog) Belgische Franken rijker. Als antwoord op onze verbaasde blikken haalde mijn – toen zesjarige – zusje met een glimlach haar schoudertjes op en zei: 'Ik wist gewoon dat ik zou winnen.'

Iedereen kent wel dit soort voorbeelden waarop iemand als bij mirakel plots toegang lijkt te hebben tot een 'weten' dat alle rationele logica overstijgt en een haast magisch karakter heeft. Aan een vriend denken die je al jaren niet meer hebt gezien en hem diezelfde middag opeens tegen het lijf lopen. Plots het gevoel hebben dat je halfweg de rit uit een trein moet stappen, om achteraf te horen dat hij even verderop een tragisch ongeval had. Of zomaar, vaak gewoon onder de douche, overspoeld worden door een golf van inspiratie over iets waarop je al lang aan het broeden was.

En misschien zijn dat nog maar de topjes van de intuïtieve ijsberg. Zelf werd ik er voor het eerst bewust van hoe veel verder ons intuïtief weten mogelijk nog kan reiken, toen een vriend me ooit bij wijze van experiment vroeg hoe breed zijn antieke keukenkast was. Wat het eerste getal was dat in me opkwam als ik mijn ogen sloot, en graag tot 2 cijfers na de komma? Tot mijn verbazing bleek bij het nameten dat het getal dat ik voor mijn geestesoog had gezien precies klopte. Magie? Toch niet. Beginners-geluk? Wie weet. Het was in elk geval het begin van een bijzonder boeiende en vreugdevolle ontdekkingstocht.

Je intuïtie trainen?

Hoe intuïtie precies werkt, daarover is nog heel wat discussie. Wat wel duidelijk is, is dat we – eens we zijn afgestemd op ons intuïtieve kanaal, dingen voelen, weten en ervaren die onze dagdagelijkse zintuiglijke ervaring ver kunnen overstijgen. Ben je in zuiver contact met je intuïtie, dan sluit je aan op wat Lynne McTaggart 'The Field' noemt: het veld van energie dat alles en iedereen met elkaar verbindt en àlle informatie bevat. Ben je met dat 'veld' in contact, dan overstijg je je dagelijkse denken, je belemmerende overtuigingen en de vele andere stoorzenders die voor ruis kunnen zorgen. Ieder heeft overigens zo zijn eigen specifieke intuïtieve kanaal, al gaat het bij sommige mensen om een mix van meerdere kanalen. De ene persoon ziet vooral beelden, de andere hoort een innerlijke stem, weer een andere is wat men noemt 'helderwetend' en wéét gewoon dat iets juist is, ongeacht wat anderen ervan denken. Want dat is de kracht van een buikgevoel: als je erop durft te vertrouwen, is het zo krachtig dat het alle twijfel moeiteloos achter zich laat. En misschien is dat ook precies wat ons er zo vaak van weerhoudt om contact te maken met dat innerlijke weten: de angst voor het ontwaken van deze stille kracht die in ons sluimert. Want zoals Marianne Williamson het ooit zei: "Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn. Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn. Het is ons licht, niet onze schaduw die ons het meest beangstigt."

Misschien is onze grootste angst inderdaad wel deze voor het wilde, ongetemde, vrije deel van onszelf. Dat deel dat niet aan banden te leggen valt en vrij is van vooroordelen en dogma’s. Het deel dat zich niets aantrekt van wat anderen denken of van de keuzes die we in het verleden gemaakt hebben. Die ontembare kracht dragen we allemaal in ons, hoe zwaar ze ook bedolven is onder de conditioneringen waarmee we zijn opgegroeid. En ergens weten we dat, eens we de moedige stap zetten om ons open te stellen voor dat innerlijke – o zo wijze – kompas, ons leven nooit meer hetzelfde zal zijn.

Volg je gevoel!

Staan we voor een moeilijke keuze en vragen we anderen daarbij om advies, dan is de kans groot dat we vroeg of laat horen: 'Vertrouw op je gevoel'. En eigenlijk doen we dat in meerdere of mindere mate sowieso wel. Uit diverse onderzoeken is gebleken dat hoe complexer en moeilijker beslissingen zijn, hoe meer we gebruik maken van onze intuïtie. We mogen dan graag ellenlange lijstjes met voor- en nadelen maken – die wel degelijk kunnen helpen om een en ander voor onszelf op een rijtje te krijgen – uiteindelijk vallen we bij het doorhakken van knopen doorgaans toch terug op onze intuïtie. En dat is best een wijze keuze. Want als we erin slagen de verbinding met deze innerlijke gids te versterken en er steeds meer op te vertrouwen, ervaren we vanzelf hoeveel eenvoudiger, rijker en aangenamer het leven wordt. Arthur Japin vatte het ooit helder samen als volgt: "De rede biedt ons vele mogelijkheden tegelijk. Intuïtie kiest daaruit feilloos de beste."

Maar onze intuïtie volgen, hoe doen we dat? Eigenlijk is het vooral een kwestie van durven vertrouwen en… van oefening. Net zoals je een instrument steeds beter beheerst door er vaak op te spelen, is ook ons intuïtieve weten een instrument dat we actief kunnen leren kennen en bespelen. Daar bestaan tegenwoordig heel wat technieken en oefeningen voor. En die kunnen best handig zijn, want in de hectische wereld waarin we vandaag leven, kan het een hele uitdaging zijn om het contact met ons innerlijk weten te behouden.

In het hoofd, uit het hart

Dag in dag uit worden we aan een hoog tempo overspoeld door prikkels, waardoor nauwelijks tijd voor introspectie bestaat. Bovendien leren we in onze Westerse maatschappij ook om vooral onze rationele linkerhersenhelft te gebruiken, terwijl emoties vaak als ondergeschikt of zelfs storend worden gezien. Canadees wetenschapper Henry Mintzberg zei hierover: "We laten onze kinderen tekenen, schilderen en boetseren tot ze naar het eerste leerjaar trekken. Dan moeten ze opeens leren lezen, schrijven en rekenen. Plotseling neemt de rationele, analytische linkerzijde van onze hersens het over van de creatieve, intuïtieve rechterzijde die gaandeweg wordt verwaarloosd. Alles moet duidelijk onder woorden worden gebracht, beargumenteerd bewezen. Dat is funest. Er is een evenwichtige uitwisseling tussen beide hersenhelften nodig."

Ook Albert Einstein sloeg de poëtische nagel op de kop toen hij zei: "Het intuïtieve denkvermogen is een godsgeschenk en het rationele verstand is een dienaar. We hebben een maatschappij geschapen die de dienaar vereert en het geschenk is vergeten."

Als gevolg daarvan gaan heel wat mensen tegenwoordig als het ware 'in hun hoofd wonen'. En hebben ze toch een intuïtieve inval, dan kan dat leiden tot grote twijfel, omdat de goed ontwikkelde ratio al snel met een portie argumenten komt aandraven die ons weer aan het wankelen brengen. Het is dan ook belangrijk dat we een onderscheid leren te maken tussen onze intuïtie enerzijds en onze gedachten, emoties, verlangens, projecties en angstbeelden anderzijds.

Links, rechts, links, rechts

Willen we intuïtiever gaan leven, dan is het belangrijk dat we weer een evenwicht vinden tussen onze linker- en rechterhersenhelft. Een kwestie van gezond verstand: we zijn uiteindelijk niet voor niets met twee hersenhelften geboren. Van zodra we onevenredig vanuit een van de beide hersenhelften gaan leven, ontstaat een disbalans. Gaan we teveel vanuit onze rationele linkerhersenhelft le- ven, dan zijn we geneigd om bekrompen, beperkt en gevoelloos door het leven te gaan. Dan wordt actie het enige wat telt, neigen we ernaar workaholics te worden en raken we vervreemd van onze ziel.

Door alleen maar te doen, vergeten we te zijn. En dreigt onze actie om missie of visie te missen. Dan gaan we rationeel en kritisch door het leven en komen transpersoonlijke ervaringen buiten ons bereik te liggen. Gaan we daarentegen teveel alleen vanuit onze intuïtieve rechterhersenhelft leven, dan surfen we als het ware in chaos van emotie naar emotie, maar komen we niet tot effectieve actie. Zo komen we er niet toe onze dromen te realiseren, hoe mooi die ook mogen zijn. En raken we vervreemd van de werkelijkheid, waardoor we wereldvreemde, onrealistische mensen dreigen te worden die 'zweverig' door het leven gaan.

Mooi in balans

Als Als we onszelf er echter toe brengen om onze ratio en onze intuïtie weer te laten samenwerken, dan kunnen prachtige dingen gebeuren en kan er een mooi evenwicht ontstaan tussen introspectie enerzijds en maatschappelijke actie anderzijds. Dan nemen we vanuit de rechterhersenhelft subtiel waar wat waar te nemen valt, interpreteren we dat gevoel vanuit onze linkerhersenhelft, en kunnen we vervolgens door onze rechterhersenhelft laten checken of ons gevoel klopt. Dan doen we wat ook Einstein deed: onze linkerhersenhelft ten dienste stellen van de rechterhersenhelft. Ratio ten dienste van intuitie. Leven we op die manier, dan kunnen we leven vanuit ons centrum, gegrond en verbonden tegelijk. Dan kunnen we gaan realiseren vanuit onze inspiratie, bezieling en innerlijke kracht. Dan zijn we ons bewust van onze missie, maar aanvaarden we tegelijk ook de beperkingen in de fysieke wereld, zonder ons daardoor te laten ontmoedigen.

Want dat is uiteindelijk het doel van introspectie: eerst bewust de beweging naar binnen maken om van daaruit geïnspireerd naar buiten te treden. Maken we die tweede beweging van binnen naar buiten niet, dan missen we datgene waar het eigenlijk om draait. Want hoe leuk, rustgevend en verrijkend het ook mag zijn om aan bezinning, introspectie en meditatie te doen, uiteindelijk zijn we hier op aarde om in de ervaring stappen. We hebben een fysiek lichaam gekregen om te kunnen interageren met de wereld om ons heen. Door eindeloos naar ons innerlijk kompas te blijven staren, missen we waarschijnlijk het mooiste van de reis.

Dus stap de wereld in, deel het beste van jezelf vanuit een diepe innerlijke bewogenheid en draag op jouw unieke manier je steentje bij. En lijkt de weg bij momenten even moeilijk begaanbaar, vertrouw dan op je innerlijke weten. Het gidst je feilloos over alle hindernissen heen.

Lien Van Laere

Met dank aan Timotheus vzw

Bronnen en links: www.timotheus.be www.werkenmetintuitie.com Luisteren naar je innerlijke stem, Lee Coit, Ankh-Hermes, ISBN 90 202 0703 2

COM_JOBS_PARU_DANS 30 COM_JOBS_DE december 2011